Zdrowie i higiena Beagla!
HODOWLA MINIBEAGLI:
Wielkim jej miłośnikiem był Edward VIII. W czasach panowania jego córki,
Elżbiety I, wielu posiadaczy ziemskich trzymało sfory psów myśliwskich,
często złożonych z beagli. Sama Elżbieta I hodowała nawet miniaturową
odmianę rasy. Były to tzw. Elisabeth Beagle lub Pocket Beagle. Psy te
mierzyły około 22 cm w kłębie, ale zdarzały się także osobniki nie
przekraczające 18 cm. W kronikach możemy natknąć się na wzmiankę, że w
torbach przy siodle królowej mieściło się, bagatela, dziesięć do
dwunastu jej piesków. Cóż to za miniaturki! Ale i cóż to za koń je
nosił! Samo siodło Elżbiety ważyło 36 funtów. Stąd też powstała
żartobliwa jednostka miary beagla - pock. Jeden pock równa się siedmiu
beaglom.
Hodowla minibeagli zakończyła się definitywnie na początku XX wieku.
Przyczyną były duże trudności w rozmnażaniu miniatur. Beagle nie były
trzymane tylko przez królów i właścicieli ziemskich. Równie chętnie z
psami tej rasy polowali bogaci mieszczanie. Czasami pojedyncze
egzemplarze trafiały do miast jako kompani dzieci. Jak bardzo jednak
beagle zrosły się z wiejskim krajobrazem Wysp Brytyjskich może świadczyć
fakt, że gdy w 1890 roku zaczynano tworzyć klub rasy pojawiły się głosy
twierdzące, że nie ma sensu zajmowanie się czymś tak pospolitym jak
beagle.